Hoog tijd om mijn logje eens nieuw leven in te blazen!  Eigenlijk is mijn leven te druk, om er ook nog eens over te schrijven.  Zoveel dingen die moeten, zoveel leuke dingen te doen, maar waar haal ik in godsnaam de tijd vandaan?  Bovendien hadden ze bij web-log.nl nooit de boel moeten veranderen (waar vind ik een boze smilie?)  Want ik heb al helemaal geen tijd om uit te zoeken hoe het nu dan allemaal werkt.

Nou ja, over tot de orde van de dag, we zijn aan het aftellen want Boris komt!

Leuk hoor dat verhuizen, maar nou is mijn chaos ook nog een chaos !

Het is niet dat ik niks te vertellen heb. Maar het is weer eens zo hectisch dat ik niet weet waar te beginnen. Bovendien waar haal ik de tijd vandaan? Net nu ik besloten heb, weer eens te proberen om op tijd in mijn bed te liggen.

Ik moet toch leren een beetje beter voor mezelf te zorgen

En wat doet een kattengek op een doodgewone zaterdag? Dan rijdt ze naar het hoge noorden om iemand op te zoeken met nog veeeeel meer katten. Om daar tot de ontdekking te komen dat katten veel gedrag gemeen hebben, maar dat ze net als mensen toch allemaal iets anders zijn. Hè heerlijk om gewoon handen tekort te komen om al die snuitjes even te aaien. Nou begreep ik vaak niet waarom mensen de namen van mijn acht katten niet kunnen onthouden. Maar hoeveel waren het er ook weer Kitty? Iets van 26 of zo dat gaat mij ook niet lukken. En in plaats van die reclame op TV: heb ik al, heb ik al, heb ik al, dacht ik: heb ik nog niet, heb ik nog niet, heb ik nog niet Prachtig zien ze er allemaal uit, voor sommige heb ik gelijk een zwak, ze zijn gewoon zooooooooo leuk En deze sukkel vergeet dan ook nog haar fototoestel mee te nemen, dom!

Buiten de katten was het natuurlijk ook leuk om ze weer te zien, Kitty, Marian en Merel, dierengekken in hart en nieren, bedankt voor jullie gastvrijheid weer.

Op zondagavond even logjes bijlezen en dan val ik bij het zien van één foto bijna van mijn stoel van verbazing. Carla, die ik van een kattenforum ‘ken’, en wiens logje ik ook regelmatig lees, blijkt de schoonmoeder te zijn van één van mijn neven. Ik dacht altijd al wat heeft die jongen een bekend gezicht. Logisch, hij lijkt sprekend op mijn oom Ongelovelijk grappig, en wat maakt internet de wereld ineens een stuk kleiner.

Samengevat heb ik zaterdag iemand bezocht die ik via internet heb leren kennen. En zondag iemand op internet bezocht, die ik in het normale leven blijk te kennen. Verwarrend?……als ik er over nadenk vind ik het tcch wel een erg grappig fenomeen

Nog maar net teruggekeerd van vakantie, bereikte ons het droevige bericht dat onze vriend Roelof was overleden. Roelof was al een tijdje ziek, maar was eigenlijk weer langzaam aan het herstellen. Des te harder kwam de klap aan, omdat dit het laatste was wat we verwacht hadden.

Naar aanleiding van zijn overlijden kwamen we Zondag met het groepje vrienden samen waartoe Roelof en ook wij behoren. Er werden herrineringen opgehaald, er werd gelachen, gehuild en gevloekt. Dát is nou het mooie van echte vrienden, samen lachen is niet zo moeilijk, maar je moet ook samen kunnen huilen. Één van de beste vrienden van Roelof kan niet bij zijn begravenis zijn, omdat hij nu voor 20 dagen in Indonesië zit. Er is Mai Mai gevraagd te spreken namens hen op zijn begravenis.

Roelof was een vreemde vogel, niet het soort vriend wat je bij een vriendschap voorstelt, maar toch té dierbaar om hem een kennis te noemen. De allereerste keer dat ik hem ontmoette, vond ik het maar een rare vent. Hij zei de meest vreselijke dingen, en ik was eigenlijk te verbijsterd om erop te reageren. Naar mate we hem vaker zagen, begon ik hem te begrijpen. Hij probeerde mensen gewoon uit hun tent te lokken, door zijn uitspraken. Toen hij door kreeg, dat ik niet boos werd, en hem min of meer uit zat te lachen, brak het ijs. Kennelijk waren Mai Mai en ik oké bevonden, heftige discussies en wederzijdse plagerijen volgden daarna.

Plagen en lachen dat deden we graag

Als er al een feestje georganiseerd werd, kwamen de meest vreselijke ideeën natuurlijk weer van Roelof. We hadden hem dan ook beloofd, dat hij alles driedubbel terug kon verwachten op de dag dat hij zelf 50 werd. En dat wordt ons nu dan ook VERDOMME ontnomen

De laatste jaren waren heel zwaar voor Roelof. Het is echt niet te geloven, maar in Nederland kan het iedereen gebeuren, om van een baan met een echt vet salaris, te zakken naar ver beneden bijstandsniveau. Na een zwaar auto ongeluk, en een een werkgever die hem liet vallen, kregen de uitkeringsinstanties het niet voor elkaar om te beslissen van wie hij nu zijn geld moest ontvangen. Daardoor heeft hij maanden zonder gas en licht gewoond, en bij de daklozen zijn maaltijden moeten eten. En als zijn kerk hem niet financieel gesteund had, was hij ook uit zijn woning gezet. Het is ongehoord hoe zoiets in ons land kan gebeuren!! En het verdrietigste is, dat het vechten tegen dit onrecht hem uiteindelijk heeft gebroken. Ik vind dan ook dat het UWV indrect schuldig is aan zijn dood. De vriendengroep hebben hem voor zover mogelijk gesteund, het was een trotse man die nooit om hulp wilde vragen.

Vandaag gaan we hem begraven, gekke, fanatieke, sociaal voelende, felle, cynische, grappige, lieve Roelof. We hopen dat het hem nu goed gaat, maar wat zullen we hem missen! Roelof mocht maar 47 jaar oud worden.

Moegestreden op weg naar het licht

Want kijken we naar een grijze lucht en het regent pijpenstelen. Dus dan is het wel lekker om me heeeel even op internet te vermaken. De rest van de dag gaan we lekker wat lezen en mens-erger-je-nieten. Naast het lekkere eten en drinken komen we deze dag ook zonder problemen door. Morgen hopelijk weer wat beter weer! Grappig genoeg klagen de Hollanders in dit hotel steen en been over de regen. Het gros weet nu gewoon niet hoe ze deze dag moeten doorbrengen. Hebben wij geen last van En nu zijn mijn 12 minuten bijna op, dus tot zover weer even.

heerlijk warm! En verder? Nog toeristischer dan ik ook had kunnen denken. Van elke 5 winkeltjes, restaurants of cafeetjes, is er minstens één hollandse bij. Maar het is heerlijk om even niets te hoeven, en lekker te slapen wanneer ik maar wil. En het zonnetje hebben we in Nederland al zo lang moeten missen.

Nou ik ga weer verder vakantievieren!

Wow, het waren zeer hectische dagen! Hebben jullie wel eens een plafond gewit, muren geschilderd en behangen op één dag? Een geheel nieuwe ervaring, waarbij mijn lijf heel duidelijk wist te maken, dat het wat (hum) kilo’s teveel meetorst en geen achttien meer is En dit was slechts een opwarmertje, want nu moet mijn hele huis nog. De plaats van het delict was namelijk niet thuis, maar in het huis van mijn zussie

Voordeel van dit soort escapades, is dat ik nu goed op stoom ben. Vandaag heb ik het volgende uitgeprobeerd: op één dag wassen, strijken, boodschappen doen, het hele huis schoonmaken en mijn koffer pakken. Okee, het is wel wat veel, maar dan ben je ook in één dag van alle rotklussen af.

Vorige week al heel wat overuren gemaakt op mijn werk, om niet alle moeilijke karweitjes voor mijn collega te laten liggen. Nog even ‘gezellig’ bij de tandarts gezeten voor een wortelkanaalbehandeling. Je moet er wát voor over hebben, maar nu zit ik dan hopelijk over een paar uurtjes in een vliegtuig, wat ons naar zonniger oorden brengt. Oh, wat heb ik na die lange rotwinter behoefte aan wat zon op mijn snuit!

Toen Mai Mai vanmorgen ons hondje naar de oppas ging brengen, moest ik wel even slikken. En dat ik mijn katten straks gedag moet knuffelen kost ook altijd veel moeite. Ik weet dat voor alle beestjes goed gezorgd gaat worden, anders ging ik écht niet weg. Maar ik moet er even tussenuit, om de batterij weer op te laden.

Dus over een week ben ik weer terug

Na de komst van de laatste drie katten, heeft onze hond een heeeel zwaar leven. En beslist niet omdat ze niet aardig tegen hem zijn, in tegendeel! Het probleem is juist dat ze té aardig voor hem zijn. Onze oudjes die hem verontwaardigd op zijn neus sloegen, daar was hij wel aan gewend. Maar deze brutale monstertjes achtervolgen hem op een, voor hem, hinderlijke manier.

Gaat hij even waaks doen op het balkon, en ja hoor de mini-tijgertjes hangen in het hekwerk om te kijken wat hij aan het doen is. Komt hij van buiten, ruiken ze helemaal geobsedeerd aan zijn voetjes. Je ziet ze bijna denken: “Hee waar ben je geweest? Vreemde lucht aan je poten, mag ik ff ruiken” Verder willen ze ook graag bij hem in de buurt liggen, als hij zijn broodnodige slaapjes doet. De hondenmand is ingepikt door één of meerdere katten, en hij zal het niet in zijn kop halen ze weg te jagen. Het water in de hondenbak staat in een hoge standaard, maar smaakt natuurlijk veeeeel lekkerder dan hun eigen water.

Dus we dachten hoog tijd om ons hondje eens te verwennen met zijn eigen hondenbed. Twee weken geleden bracht de post een hele grote doos. Verrukt haalden we het ding uit zijn verpakking, hoes eromheen, en even zelf uittesten………perfect! En wat denk je? Onze verwende griekse herder gaat er NIET op!! Hij vindt het maar een eng ding, en loopt er het liefst met een bochtje omheen. Dus wat gebeurt er? Regelmatig zien we een klein verdwaald hoopje kat, innig tevreden ronken op een enorm hondenbed…….GRRRRR!

Dit was dus de bedoeling, en voor de duidelijkheid, dit is dus niet onze hond

De beestjes hebben namelijk een veeeel betere honden/kattenmand gevonden. Sommige mensen noemen het ook wel eens ‘mijn bed’. En dat maakt dat ik op dit onzalige tijdstip achter mijn pc zit, in plaats van in mijn mand….ehm bed lig

Hoe moet ik me hier in vredesnaam nog tussenwurmen?

Misschien kan ik beter zelf maar op dat lege!! hondenbed gaan liggen